Public Spaces
In my public space projects, I approach existing buildings as a sculptural medium to make questions about vacancy, architecture and public space tangible.
English
My scale models, however abstract or fictional some may appear, all originate from buildings that once truly existed. They imagine scenarios that are rare in reality: that structures we have abandoned, now in states of decay, are not demolished as obsolete real estate, but instead transformed into sculptures in the public realm. Sculptures that are accessible to all, where visitors can develop their own personal experience of space and time. As an alternative to demolition, my models advocate for small, intimate and quiet spaces that invite exploration, wonder, and perhaps an encounter with one’s own inner landscape.
In public space, I realize these scenarios at full scale by transforming abandoned buildings and derelict objects into sculptural environments. In doing so, I position my work against the impulse to fill emptiness and against the assumption that art must be sensational or spectacular to have impact. In the turbulent times we live in, might we not need something else? Places of retreat, of chosen solitude, where one can turn inward while remaining aware of the surrounding landscape. Spaces to take shelter, even when there is no danger.
Rather than filling emptiness with spectacle, my interventions often make spaces even more bare, stripped back to the bone. This reveals qualities frequently overshadowed within both architecture and contemporary art: silence, stillness, darkness and mystery. When materials are added, it is only in service of intensifying these qualities. In this process I see myself less as a designer and more as a curator: the artwork is already latent within the abandoned building, not as an object, but as an experience. My aim is to make that experience available.
Een zeldzaam scenario
Mijn maquettes, hoe abstract en vreemd sommige er ook uitzien, komen allemaal voort uit gebouwen die echt (hebben) bestaan. Zij verbeelden scenario’s die in de praktijk zeldzaam zijn: dat gebouwen die we verlaten hebben en die in verval zijn, niet als afgedankt vastgoed worden gesloopt, maar transformeren tot sculpturen in de openbare ruimte, die betreedbaar zijn voor iedereen en waar bezoekers een eigen, persoonlijke ervaring van ruimte en tijd kunnen hebben. Als alternatief scenario voor sloop zijn mijn maquettes een pleidooi voor kleine, intieme en verstilde ruimtes die uitnodigen tot verkenning en verwondering van de plaats en misschien ook van je eigen innerlijke ruimte.
Van maquette naar landschap
In de openbare ruimte realiseer ik dat scenario in het groot door verlaten gebouwen en vervallen objecten te transformeren tot sculpturen. Daarbij zet ik mij af tegen de neiging om leegte op te vullen en de gedachte dat een plek sensationeel en spectaculair moet zijn om iets te betekenen voor mensen die daar komen. Want hebben we in de roerige tijden waarin we leven juist niet behoefte aan iets anders? Ik verlang naar plekken om je terug te trekken in stilte, in zelfgekozen eenzaamheid, waar je naar binnen mag keren terwijl je je ook verwondert over het landschap om je heen. Ruimtes, waar je kan schuilen, zelfs als er geen gevaar is.
Ruimtelijke ervaring als kunstwerk
In mijn voorstellen vul ik een lege ruimte niet op, maar maak ik hem eerder nóg leger, tot op het bot. Dan komen er kwaliteiten naar boven die zowel binnen de architectuur als in de hedendaagse kunst veelal overschreeuwd worden door sensatie en (over-)prikkeling: stilte, kalmte, donkerte en mysterie. Als ik dan toch materialen toevoeg is het voor dit doel. Ik voel mij op deze plekken dan ook eerder curator dan ontwerper: het kunstwerk ligt al besloten in de verlaten ruimte, niet als object maar als ervaring. Mijn doel is om die ervaring beschikbaar te maken voor publiek.
Ik sta open voor gesprekken met lokale gemeenschappen, erfgoedinstellingen, curatoren en (landschaps-)architecten om de mogelijkheden van specifieke locaties te verkennen en samen voorstellen te ontwikkelen.
Foto 1: Maquette uit de serie Performative Silence (2025) gebaseerd op een door brand verdwenen gebouw in Arnhem.
Foto 2: Stingerbol, Ede, waar ik in 2012 in opdracht van de gemeente een voorstel voor ontwikkelde om dit voormalig militair object te transformeren tot openbaar toegankelijke sculptuur. Het voorstel redde het object van de sloop maar is tot op heden niet uitgevoerd.
Foto 3: Walkshop in het kader van Narrative Perspectives, Hof te Dieren, 2021, voor de IJsselbiënnale. Deze publieks- én ruimtelijke interventie transformeerde een doodlopende, vermeden beukenlaan tot verblijfsplaats.