Aan de rand van een voormalig militair terrein bij Ede staat een merkwaardige, bolvormige constructie: De Stingerbol. Deze 18 meter brede koepel, gebouwd in 1984 op het hoogtepunt van de Koude Oorlog, deed ooit dienst als 3D-simulatiekamer voor de training van soldaten in het gebruik van het Stinger-raketsysteem. Binnenin bewogen projecties van vijandelijke vliegtuigen over het gebogen oppervlak, terwijl soldaten leerden richten en schieten. De koepel werd begin jaren negentig, na het einde van de Koude Oorlog, afgesloten en verlaten. Tegenwoordig staat hij er nog steeds, maar leeg.

Ik betrad de Stingerbol voor het eerst in 2012, tijdens een opdracht om een ​​kunstwerk te ontwerpen dat verwijst naar het militaire verleden van de locatie. In plaats van een nieuw object te plaatsen, stelde ik voor dat de koepel zelf het kunstwerk zou worden als een sculptuur gemaakt van ruimte, geluid, herinnering en potentie. Dat voorstel redde het gebouw toen van de sloop, maar commerciële mogelijkheden van het gebouw wonnen het later van artistieke.

Mijn voorstel voor dit object is een verkenning van hoe een door oorlogsdreiging gevormde plek opnieuw kan worden vormgegeven als een ruimte voor collectieve betekenisgeving. De Stingerbol herbergt zowel geweld als mogelijkheden. Met mijn voorstel wil ik de rol ervan verschuiven van een simulatie van vernietiging naar een uitnodiging tot verbinding.

Mijn voorstel voor de toekomst van de koepel is concreet:

• Voor- en achterdeuren van de koepel verwijderen, zodat het object betreedbaar is.

• De ruimte volledig leegmaken.

• Mensen de koepel laten ervaren als een kunstwerk dat ze zelf vormgeven door erin aanwezig te zijn.

• Een plek waar ze kunnen zingen, fluisteren, rouwen, trouwen of gewoon luisteren.

• Een sculptuur waar je in kunt lopen.

• Een leegte gevuld met betekenis, steeds opnieuw.