Gebouwen en gebieden in transitie, waar objecten verdwijnen en vervallen, worden vanuit technisch en economisch perspectief vaak beschouwd als nutteloos en lelijk. De betekenis wordt vooral gezocht in het verleden (erfgoed) of toekomst (architectuur). We gaan voorbij aan de verhalen die ontstaan in de tussenfase.

Als kunstenaar geloof ik juist in de waarde van de onbestemde fase waarin de veranderende ruimte zich in bevindt. In de afwezigheid van controle krijgt ontregeling van de architectuur letterlijk de ruimte om verrassingen te laten ontstaan. Op deze plekken is de realiteit vreemder dan fictie. Meer dan ooit hebben we behoefte aan ruimte voor stilte, verwondering en reflectie. Deze ruimte hoeven we niet te bouwen, maar ontstaat spontaan in gebouwen en gebieden in transitie.

Daarom heb ik een methode voor artistiek onderzoek ontwikkeld voor gebouwen en gebieden die zich bevinden tussen hun oorspronkelijke functie en een nieuwe, misschien nog onbekende toekomst. Door veldonderzoek, archiefonderzoek en artistieke interventies maak ik verborgen verhalen, ruimtelijke kwaliteiten en collectieve herinneringen zichtbaar.

Mijn publiek bestaat uit lokale gemeenschappen en ruimtelijke professionals die zich van buitenaf met de locatie bezig houden. In plaats van hen aan het einde een presentatie te geven, betrek ik mijn publiek in elke stap van mijn onderzoek.