Viaduct voor de stilte
Net buiten Arnhem, verscholen in de bossen van de Veluwe, ligt een brug naar nergens. Het dubbele Varenna-viaduct, gebouwd in 1968 als onderdeel van de A50, was bedoeld voor het verkeer, maar een van de twee bruggen is nooit in gebruik genomen. Kort na de voltooiing veranderden de infrastructuurplannen en werd die ene kant van het dubbele viaduct permanent afgesloten. In plaats van het te slopen, werd het simpelweg afgezet met een hek, omdat dat goedkoper was. Sindsdien staat het onaangeroerd, ongebruikt en grotendeels onbekend: een spookviaduct, zwevend boven een levend bos.
In 2018 betrad ik dit vergeten stuk asfalt. Ik voelde de vreemde spanning van het staan op een plek die gebouwd is voor snelheid, terwijl ik omringd was door stilte. Het gevoel was griezelig, alsof er elk moment een auto uit de bomen kon komen, hoewel ik wist dat dat nooit zou gebeuren. Op het parallelle viaduct raast het verkeer onverminderd door. Maar hier is de beweging verdwenen. Niet letterlijke stilte, maar een stilte van een doelloos doel.
Ik liep de hele lengte van het viaduct te voet af, als een daad van verzet tegen de oorspronkelijke functie ervan. Wat gebouwd was om mensen snel te vervoeren, strekt zich nu langzaam uit onder je voeten, immens en onverschillig. Het bouwwerk was niet gemaakt voor mensen, en eroverheen lopen gaf me een gevoel van kleinheid. Maar voor wie was het dan wel bedoeld?
Deze plek herinnert ons eraan dat transformatie altijd plaatsvindt. Dat verval mooi kan zijn. Dat zelfs vergeten bouwwerken plaatsen van reflectie kunnen worden. Ik hoop dat het viaduct onaangeroerd blijft als een stille drempel voor wie op zoek is naar rust, ambiguïteit of een plek om alleen te zijn. Een bouwwerk dat geen auto's meer vervoert, maar een andere vorm van doorgang biedt.
Later keerde ik terug naar de bosrand en plaatste een klein naambordje waar het asfalt tussen de bomen vandaan komt:
"Viaduct voor de stilte."
Sindsdien ben ik er niet terug geweest.
Just outside Arnhem, hidden within the woods of the Veluwe, lies a bridge to nowhere. Built in 1968 as part of the A50 motorway, the double Varenna Viaduct was meant to carry traffic, but one of the two bridges never did. Shortly after completion, infrastructure plans shifted, and that one side of the twin viaduct was permanently closed. Rather than demolish it, authorities simply fenced it off, as this was less expensive. Since then, it has stood untouched, unused, and largely unknown: a ghost viaduct, suspended above a living forest.
In 2018, I stepped onto this forgotten ribbon of asphalt. I felt the strange tension of standing in a place built for speed while surrounded by stillness. The sensation was uncanny, like a car might burst from the trees at any moment, though I knew none ever would. On the parallel viaduct, traffic continues to roar. But here, motion has vanished. Not silence in the literal sense, but a silence of halted purpose.
I walked the full length of the structure on foot as an act of resistance to its original function. What was built to move bodies rapidly now stretches slowly beneath your steps, vast and indifferent. The structure was not made for humans, and walking it made me feel small. But who was it for then?
This site reminds us that transformation is always happening. That decay can be beautiful. That even forgotten structures can become vessels of reflection. I hope the viaduct remains untouched as a quiet threshold for those in search of stillness, ambiguity, or space to be alone. A structure that no longer carries cars, but offers passage of another kind.
Later, I returned to the forest edge and placed a small title plaque where the asphalt emerges from the trees:
“Viaduct voor de stilte.”
I have not returned since.
Viaduct voor de stilte
2018
Digital slideshow of documentation of the structure
Installation of title card in situ